Bu Köy Sizin Bu Köy Bizim…              

          Birkaç genç yürek, onun için emek vermiş adına site kurmuşlar. Vefalı davranmışlar doğdukları topraklara  bir nebzede olsa. Uzaklarda yaşıyor olsalar bile unutmamışlar onu. Adını vermişler sonsuzluğa... Kavakpınar sinmemiş içlerine belli ki, YARANOZ koymuşlar sitelerinin adını. İşte Bu köy sizin köyünüz işte Bu köy bizim köyümüz .              

          Bahçesinde çocukların koştuğu oynadığı bir okulu olmasa da, yine de bir okulu var duvarlarının sıvaları dökülmüş, bir zamanlar candan muazzez olan aşiyanlarında şimdi otların bittiği  birkaç neslin hatıralarını taşıyan. Ve mazisiyle avunan, bağrından çıkıp uzaklara gitmiş eski tanıdıkların vefasızlıklarına dargın; bir umut, bir el bekleyen…  Bir okulu var yanından geçip komşu köye okumaya giden çocuklara bakıp bakıp; hayıflanan, ağlayan, anlayan ama anlatamayan. Bir okulu var üzgün. Bir okulu var anılarımızı saklayan. Bu köy sizin köyünüz işte Bu köy bizim köyümüz .              

          Gelen gitmiş giden birdaha dönmemiş olacak ki, hergün biraz daha yalnızlaşmış. Terketmiş onu evlatları, geçinme belası uğruna. Uzak diyarlara göçmüşler. Tanımadığı yeni nesiller doğmuş ondan uzaklarda. Bölünmüş bağrında toprakları, yetmemiş evlatlarına. Yalnız kalmış şimdi o, birkaç hanesiyle Karadenizin bağrında… Bu köy sizin köyünüz işte Bu köy bizim köyümüz .             

          İki mahalleye bölünmüş tam ortasından, Karamer ırmağıyla bir elmanın iki yarısı misali. Ayırt etmedi o evlatlarını birbirinden. Çay bahçeleri yetişdirdi bağrında, elinden geleni  verdi evlatlarına ama yetmedi yine terk edildi birbaşına. Deresinde yüzmeyi öğrenen çocuklar vardı. Göller vardı yazın yağmur fırsat verirse tıklım tıklım olan… Ama artık hiçbirisi yok… Ğaleka-Yunusun Gölü-Ahmet Dayıka mazide kaldılar artık. Yaşanıp geçtiler birdaha gelmeyecekler. Bu köy sizin köyünüz işte Bu köy bizim köyümüz.              

          Eğer duyabilseydi ya da bir başka deyişle hissettiğini anlatabilseydi herhalde ağlamayın anlatın derdi. Unutmayın beni olurmu derdi. Görenler yaşayanlar elbette bilir ama havasını soluyamayan, yollarında yürüyemiyen yeni nesile anlatmak yaşatmaktır belkide vefa. Ya da onun için ufakta olsa birşeyler yapamilmektir vefa. . Bu köy sizin köyünüz işte Bu köy bizim köyümüz.            

          Yazmam istendiğinde bu site için onu anlatabilme değildi derdim. Zaten kelimeler yetmez anlatmaya hissetmek lazım. Duygular ne kadar anlatılabilir ki bir kalemin ucundan dökülenlerle. Şimdilik dilimin döndüğü kalemimin yettiği kadar anlatmaya çalıştım. Allah nasip eder nefesimiz yeterse bundan sonra her ay farklı gündem ve konularla görüşmek dileğiyle tüm dostlara, buraya ait olanlara yada kendini buraya ait hissedenlere kucak dolusu sevgilerimle… Her şey gönlünüzce olsun.

Yazara E-posta Gönder